Núna hafa Eygló og Jóna staðið í stórlegum breytingum, til batnaðar á síðuskruddunni. Þeim tókst glæsilega upp í alla staði. Í kvöld var ég að vinna í kaffiteríunni og lífið gekk sinn góða vanagang, Eygló og Jóna komu í kakó til mín og við spjölluðum um óeðlilegar draumfarir mínar skóla, og flest annað sem finnst milli himins og jarðar.
En ástæðan fyrir þessari færslu er eiginlega myndin af Tímon og Púmba sem að stelpurnar settu inn. Hún er svo sæt og þegar ég var búin að virða hana fyrir mér um stund varð ég aftur 5 ára. Og ég fór að hugsa um allt sem að ég gerði, allt sem að mér fannst og allr sem að ég hélt og trúði þegar ég var lítil og hafði ekki hugmynd um að ég ætti eftir að stækka svona fljótt.
Þegar ég var lítil... Átti ég heima með mömmu, pabba og Bjarna (Nammini) uppi hjá ömmu og afa. Ég skildi ekki af hverju mömmu og pabba fannst hæðin okkar plásslítil en samt þurfti pabbi að smíða rúm handa mér sem passaði inn í eina skotið sem eitthvað pláss var í í svefnherberginu þegar Helga fæddist.
Ég átti bestu ömmu og afa í heiminum og ég vildi læra að prjóna eins og amma og einu sinni stalst ég í neftóbakið hans afa og í skelfingu minni snýtti ég mér í viskastykki. Afi kenndi mér líka að tefla og ég notaði stafina hans fyrir hesta. Amma kenndi mér að spila á Gamla Nóa og Það er leikur að læra á orgelið og spilaði við mig á spil. Ég átti ótrúlega góðan hund sem hét Týra, hún var mjúk og viðræðugóð.
Ég hélt að amma Halldóra ætti heima i stífluhúsinu við Helgey ( sem er 2 km í burtu ) og ég gat engan veginn skilið af hverju við fórum svona sjaldan í heimsókn. Svo með tímanum tókst fullorðna fólkinu að koma mér í skilning um seinna meir, að amma mín byggi ekki þar heldur í þriggja hæða húsi í hlíðunum í Reykjavík. Ég hélt líka að pósturinn kæmi fljúgandi, ég man alltaf eftir því hvernig ég sá dagblaðið fyrir mér koma svífandi í póstkassan. Þetta hélt ég þrátt fyrir að Ívar í Haganesi kæmi með póstinn og stundum kom hann meira að segja í gluggann niðri hjá ömmu og afa og gaf mér nammi.
Ég átti kind sem hét Skrítla, hún var móflekkóttt, gæf og elskaði brauð, hún eignaðist alltaf hrúta og ég var alltaf jafn leið því þeir fengu ekki að lifa. Samt eignaðist hún gimbrar seinustu tvö vorin sem hún lifði og varð því mikil ættmóðir. Pabbi gaf mér líka stundum hrúta ég man sérstaklega vel eftir honum Blóma mínum og ef að ég man rétt hlaut hann þessa nafngift vegna þess að hann var með bláan spreyblett á bógnum sem að mér fannst eitthvað blómalegur. En pabbi minnist oftar á hann Drullusokk minn sem að ég skírði þegar ég var þriggja ára og svo átti ég Glanna. Einu sinni ungaði pabbi út hænueggjum í útungunarvélinni, ég tók miklu ástfóstri við ungana, Kasper Jesper og Jónatan sem reyndust vera hænur með tímanum.
Ég lék mér í búinu á sumrin, það heitir Bátabyrgi og það var lang skemmtilegast þar þegar að Snædís var með. Þegar að ég varð fjögurra ára gáfu mamma og pabbi mér Konung ljónana. Ég man ennþá eftir mér í ullarpeysu sem amma hafði prjónað, sitjandi í stofugólfinu grátandi að horfa á Mufasa deyja. Ég grét líka þegar að Gunni og Felix hættu með stundina okkar. Þegar ég var lítil, horfði ég á Sigla himinfley og las Byggðir og bú Suður Þingeyinga. Þegar ég var lítil var ég í besta leikskóla í heimi með bestu krökkum í heimi. Ég ætlaði ég að giftast Hrólfi og ég var svo sár þegar að amma sagði að ég gæti það nú varla strax. Ég hengdi myndirnar mínar upp í stigaganginum og skrifaði ÖRN 87 á sumar því að það stóð á flottu myndunum í stofunni hjá ömmu og afa.
Ég hljóp upp og niður stigann eins og ég veit ekki hvað og skildi ekki hvað fólk var að tala um að hann væri brattur. Í dag finnst mér hann skuggalega brattur og þrepin skelfilega grunn og hleyp ekki niður. Einu sinni læsti ég mig inn á baði og mamma og pabbi ætluðu aldrei að ná mér út. Ég reydni að róa þau með því að þetta væri allt í besta lagi því að þau gætu alveg gefið mér að borða inn um gluggann, endaði með því að pabbi þurfti að taka hurðina af hjörunum til að ná mér út. Mér fannst dagblaðapappír góður á bragðið og póstteygjurnar líka, mömmu og ömmu til mikillar mæðu. En best af öllu í heiminum var silungur og silungsaugun voru það allra besta og ég fékk nóg af þessu öllu saman.
Núna meira en 10 árum seinna er margt og mikið breytt. Ég bý í nýju stóru húsi með engum afa og engri ömmu niðri. Gamla góða húsið okkar er oftast tómt en samt er allt eins og þar var, það vantar bara fólkið í það. Ég á gömu góðu Týru ekki lengur, en þrjá staðgengla þó. Þessi bitra, eftirminnilega reynsla mín hefur haldið mér frá því að taka í nefið, enn sem komið er og ég kann að prjóna, hekla og sauma út alveg eins og amma, bara ekki eins vel. Ég horfi ekki á þennan skrípaleik í dag, sem þeir reyna að bjóða upp á sem stundina okkar. Verð samt að segja að sú sem er núna fellur aðeins betur í kramið hjá mér heldur en bægslagangurinn í Bárði og Birtu. Ég held að ég geti sagt með fullri vissu að við Hróflur setjum ekki hringana upp að svo stöddu og kyssum bara flest alla nema hvort annað. Ég hef lært nógu mikið um sýkla og bakteríur til að hafa vit á því að hætta að hafa dagblöð og póstteygjur upp í mér og það er enginn silungur í vatninu lengur.
Núna er ég orðin stór ... Ég er að fara að heiman eftir nokkra daga og hlakka til, en samt langar mig alltaf pínu að verða aftur lítil. Halldóra